Przedstawiamy aktualne zmiany w przepisach podatkowych i orzecznictwie.
2010-11-08
Kilimandżaro jest stosunkowo młodym wulkanem. Na zboczach można prześledzić kolejne piętra roślinne od sawanny poprzez gęste wiecznie zielone lasy do wiecznego śniegu. Na skutek ocieplenia się klimatu góra traci lodowce, które i tak już mają postać szczątkową, a w najcieplejszych miesiącach zachowują się jedynie resztki śniegu. Park narodowy utworzony wokół góry na wysokości powyżej 2700 m n.p.m. powstał w 1977 r. Rejon Parku Narodowego Kilimandżaro zamieszkuje liczna zwierzyna, m.in. lamparty, słonie, bawoły, elandy; które mogą podchodzić do znacznych wysokości ponad piętro lasów.
Na Kilimandżaro rocznie wyrusza zaledwie kilka tysięcy osób. Dużo? Z jednej strony można powiedzieć - tak, choć w polskie Tatry dziennie wychodzi nawet do 30 tysięcy turystów. Z drugiej strony, choć technicznie wyjście nie jest trudne, to trzeba osiągnąć wysokość niemal 6000 m n.p.m., co - z powodu możliwej choroby wysokościowej - nie jest łatwe. Wyjście jest ciężką pracą: trzeba pokonać własną słabość, ból głowy, zimno i niewygody. Jedynie 25% wychodzących na Kilimandżaro zdobywa szczyt. Główną przyczyną niepowodzeń jest brak aklimatyzacji, zbytni pośpiech, zbyt duże tempo i mała ilość dni, które turyści przeznaczają na zdobycie góry. Przy mądrym zaplanowaniu i rozłożeniu sił jest to wspaniała wyprawa, która zostaje w pamięci do końca życia.
Boczne niższe wierzchołki masywu Kilimandżaro to Mawenzi i Shira. Na zboczu góry od dawna mieszkało plemię Czagga. Musieli kiedyś dochodzić do linii śniegu, a więc być może do 5000 m n.p.m., gdyż zachował się ustny przekaz o wyprawach po srebro, które zamieniało się w wodę.
Nie należy wybierać się na szczyt w porze deszczowej. Opady i duże ilości śniegu uniemożliwią wejście, a nawet, jeżeli to się uda, treking będzie prowadził przez gęste chmury bez widoczności. W lipcu i w sierpniu w rejonie szczytu można spotkać się z dużymi mrozami (poniżej -20°C). Najważniejsze, aby nie spieszyć się i poświęcić 2 lub 3 dni na aklimatyzację na odpowiedniej wysokości. Pośpiech może uniemożliwić zdobycie wierzchołka. Dobrym sposobem na aklimatyzację jest wcześniejsze zdobycie Meru.
Wszystkim wybierającym się na Kilimandżaro obowiązkowo musi towarzyszyć lokalny przewodnik. Zabranie tragarzy nie jest obowiązkowe, ale może sprawić, że osiągnięcie sukcesu będzie łatwiejsze. W większym towarzystwie lepiej mieć dwóch przewodników, gdyby przy wejściu szczytowym grupa musiała się rozdzielić.
Ciepłe ubranie, dobre rękawice, czapka, szalik, kurtka od wiatru i deszczu, dobre buty trekingowe, śpiwór to niezbędne przedmioty na taką wyprawę. Jeżeli nie zarezerwowało się wcześniej miejsc w schroniskach, konieczny będzie też sprzęt kempingowy.
Na pewno warto zmierzyć się z najwyższym wolnostojącym szczytem na ziemi.
